Το MyCat είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 80,763 εγγεγραμμένα μέλη και 714,938 μηνύματα σε 22,166 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το MyCat άλλα 493 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο MyCat.

Εγγραφή Βοήθεια

Η καταστροφή των δασών

Lord Kratos

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Lord Kratos
Ο Lord Kratos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος . Έχει γράψει 13,690 μηνύματα.

O Lord Kratos έγραψε στις 11:59, 10-11-12:

#1
Ένα μεγάλο μέρος της επιφάνειας της γης είναι καλυμμένο με δάση, πολύτιμο πόρο για τον άνθρωπο, τη βιοποικιλότητα, τις εδαφικές και υδατικές συνθήκες και την κατάσταση της ατμόσφαιρας. Ο άνθρωπος αρχικά χρησιμοποίησε το δάσος μόνο ως καταφύγιο, για την ξυλεία και για την εξασφάλιση της τροφής του. Εκείνη την εποχή τα δάση χρησιμοποιούνταν με βιώσιμο τρόπο, δίχως να απειλούνται διάφορα είδη με εξαφάνιση εξαιτίας της υπερεκμετάλλευσης. Από αυτές τις πρωτόγονες περιόδους χρήσης των δασών μέχρι σήμερα, υπήρξε τεράστια αύξηση στην ποσότητα της ξυλείας που καθημερινά υλοτομούνταν, και η καταστροφή των δασών προέκυψε για τους ακόλουθους σκοπούς:
  • Μετατροπή της γης κυρίως σε βοσκοτόπια για την παραγωγή κρέατος
  • Παραγωγή δασικής ξυλείας. Τα μεγαλύτερα δάση στον κόσμο βρίσκονται κυρίως στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η καταστροφή της δασικής γης με σκοπό την εξαγωγή της ξυλείας στις ανεπτυγμένες χώρες, γίνεται βασικά δίχως να λαμβάνεται υπόψη η βιωσιμότητα.
  • Επέκταση της γεωργικής γης. Η αύξηση του πληθυσμού απαιτεί περισσότερη γη για ανάπτυξη: σε πολλές χώρες η ευκολότερη επιλογή είναι συχνά η εκμετάλλευση της δασικής γης.
  • Δημιουργία βιομηχανικών ζωνών. Οι μεταλλευτικές βιομηχανίες συχνά επιδιώκουν να χρησιμοποιούν δασική γη, προκαλώντας αποψίλωση.
  • Καύσιμος ύλη. Η οικοδομική και η καύσιμη ξυλεία από τα δάση είναι δημοφιλής στις αναπτυσσόμενες χώρες επειδή είναι φθηνή.
Σήμερα τα δάση απειλούνται από διάφορους παράγοντες όπως οι κλιματικοί μεταβολές, μεταδοτικές ασθένειες από έντομα ή άλλους παθογενείς οργανισμούς, απειλές καθαρά ανθρωπογενούς φύσης, πυρκαγιές, ατμοσφαιρική ρύπανση, αποψίλωση και αύξηση των πιέσεων από τις κοινωνίες. Ο άνθρωπος είναι εν μέρει υπεύθυνος για τις περισσότερες από αυτές τις απειλές. Πράγματι, το αποτύπωμα της ανθρώπινης δραστηριότητας είναι πάντα παρών: είναι σχετικά μικρή η ευθύνη όσον αφορά τις κλιματικές διαταραχές, σε σχέση με τις εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου, που ευθύνονται για μια μεγάλη καταστροφή. Είναι μέτρια η ευθύνη για την ανάπτυξη ορισμένων τεχνητών δασοκομικών συστάδων επιρρεπών σε προσβολές παράσιτων. Και τέλος ο άνθρωπος ευθύνεται κατά το πλείστον για τα φαινόμενα ατμοσφαιρικής ρύπανσης και αποψίλωσης.
Τα νούμερα που προκύπτουν από τον υπολογισμό του ποσοστού αποψίλωσης παγκοσμίως είναι εκπληκτικά. Σύμφωνα με το WorldResourcesInstitute, πάνω από το 80 % των φυσικών δασών της γης έχουν ήδη καταστραφεί (με ρυθμό 40 εκατ εκτάρια ετησίως). Σχεδόν το 90 % των τροπικών δασών στην Δ. Αφρική έχουν εξαφανιστεί από το 1900. Η Βραζιλία και η Ινδονησία, που περιλαμβάνουν τις δύο μεγαλύτερες περιοχές με τροπικά δάση παγκοσμίως, απογυμνώνονται με ανησυχητικό ρυθμό εξαιτίας της υλοτόμησης, των πυρκαγιών και της μετατροπής της γης σε γεωργική και κτηνοτροφική. Η απώλεια της άγριας ζωής είναι μία από τις εμφανείς συνέπειες της αποψίλωσης. Το 70% της βιοιποικιλότητας της γης βρίσκεται στα δάση. Τα τροπικά δάση λειτουργούν με τέτοιο τρόπο ώστε να προκαλούν βροχοπτώσεις σε γειτονικές χώρες που είναι επιρρεπείς στην ξηρασία. Μελέτες έδειξαν ότι η καταστροφή των δασών αυτών σεχώρες της Δυτικής Αφρικής όπως τη Νιγηρία, τη Γκάνα και την Ακτή του Ελεφαντοστού, ευθύνεται για την εικοσαετή ξηρασία στο εσωτερικό της Αφρικής.
Η αποψίλωση έχει επίσης καταστροφικές παγκόσμιες συνέπειες. Τα δάση είναι οι φυσικοί καταναλωτές του διοξειδίου του άνθρακα, ενός από τα αέρια του θερμοκηπίου του οποίου η σταδιακή επαύξηση στη ατμόσφαιρα συμβάλει στην παγκόσμια υπερθέρμανση. Η κοπή των δασών όχι μόνο εξαλείφει αυτές τις «δεξαμενές απορρόφησης άνθρακα» αλλά επιπλέον η καύση και αποσύνθεσή τους απελευθερώνει ακόμη περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, μαζί με μεθάνιο, ένα άλλο σημαντικό αέριο του θερμοκηπίου.

Κλιματικές συνθήκες.

Η πλειοψηφία των κλιματικών συνθηκών ανά τον κόσμο κατατάσσεται στο ξηρό, και ημί-ξηρο κλίμα. Περαιτέρω υποδιαίρεση των ξηρών και ημι-ξηρων περιοχών δεν είναι πάντοτε σαφής. Γενικά, οι έρημοι δέχονται <100 χιλστ βροχόπτωσης, οι ξηρές περιοχές δέχονται μεταξύ 100-300 χιλστ όπως και οι ημι-ξηρες, και ειδικότερα:

  • Ξηρή περιοχή: χρησιμοποιείται κυρίως ως φυσικά βοσκοτόπια και για εκτατική ζωική παραγωγή. Η άρδευση είναι δυνατή σε ορισμένες περιπτώσεις.
  • Ημ-ξηρη περιοχή: χρησιμοποιείται για κάπως περισσότερους σκοπούς από ότι οι ξηρές περιοχές. Καταρχήν ως φυσικά βοσκοτόπια και παραγωγή κτηνοτροφικών προϊόντων, αλλά επίσης και για καλλιέργειες και παραγωγή καλαμποκιού σε ορισμένες περιοχές. Η άρδευση επίσης είναι δυνατή σε ορισμένες περιπτώσεις.
Αν και όλες οι κλιματικές ζώνες υπόκεινται σε φαινόμενα ερημοποίησης, οι ημι-ξηρες περιοχές γενικά και οι ξηρές περισσότερο είναι πολύ ευαίσθητες επειδή απέχουν μόνο μερικά χιλιοστά βροχής από το να μετατραπούν σε έρημους.




Πηγή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Lord Kratos : 10-11-12 στις 12:05.
2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lord Kratos

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Lord Kratos
Ο Lord Kratos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος . Έχει γράψει 13,690 μηνύματα.

O Lord Kratos έγραψε στις 12:04, 10-11-12:

#2
Καταστροφή δασών από πυρκαγιά:
Κάθε χρόνο, εκατομμύρια εκτάρια δασών στον κόσμο καίγονται, όχι μόνο με τεράστιο οικονομικό κόστος αλλά κυρίως με περιβαλλοντικό. Οι οικολογικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις των πυρκαγιών στα δάση παρουσιάζονται με την υποβάθμιση της ποιότητας της βλάστησης, την μείωση της βιοποικιλότητας, την καταστροφή της υγιεινής των οικοσυστημάτων, την απώλεια της άγριας ζωής, την ατμοσφαιρική ρύπανση, την μόλυνση των υδάτων και γενικά την οικολογική υποβάθμιση. Οι πυρκαγιές συναινούν στα φαινόμενα της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής και την υπερθέρμανση. Επίσης η βιομάζα που καίγεται καταστρέφει μια σημαντική δεξαμενή απορρόφησης του άνθρακα της ατμόσφαιρας. Έτσι στις πυρκαγιές αποδίδεται η μείωση των δασών και η επιτάχυνση της υποβάθμισης του εδάφους και της ερημοποίησης.
Κατά μέσο όρο, μόνο ένα ποσοστό 8-10% της θερμότητας που παράγεται κατά τη διάρκεια μιας πυρκαγιάς κινείται προς το έδαφος ή την επιφάνεια της γης. Επίσης η θερμότητα αυτή είναι υπεύθυνη για όλες τις άμεσες αλλαγές που προκαλεί η πυρκαγιά στις φυσικές και χημικές ιδιότητες του εδάφους. Η οργανική ύλη αποσυντίθεται σε υδρογονάνθρακες σε θερμοκρασία 175°C με 315°C. Οι υδρογονάνθρακες μετατρέπονται σε υδρατμούς στους 300°C και κινούνται μέσα στο έδαφος και συγκεντρώνονται σε εδαφικά συσσωματώματα και σε θέσεις όπου οι θερμοκρασία του εδάφους είναι μικρότερη. Αυτό το κηρώδες επικάλυμμα είναι υδρόφοβο επιβραδύνοντας την διήθηση του νερού στο έδαφος. Αυτή η κατάσταση απομάκρυνσης του νερού μπορεί να διαρκέσει από από εβδομάδες έως μερικά χρόνια. Η επιφανειακή απορροή από αυτές τις περιοχές μπορεί να προκαλέσει χαραδρωτική διάβρωση και κατολισθήσεις, και ακολούθως υποβάθμιση και άλλες διαδικασίες που συμβάλουν στην ερημοποίηση.
Έπειτα από πυρκαγιές σχετικά μικρής καταστροφικότητας, η ανανέωση του δάσους μπορεί να διαρκέσει μόνο όσο θα χρειαστεί η χλωρίδα και πανίδα του εδάφους να αποκατασταθεί και να συσσωρευτεί η επιφανειακή οργανική ύλη. Οι αλλαγές που αναφέρθηκαν παραπάνω -ιδιαίτερα η απώλεια της οργανικής ύλης από το έδαφος και υπέδαφος - επηρεάζουν την χημική και φυσική κατάσταση του δασικού εδάφους η οποία επηρεάζει την επακόλουθη αναγέννηση του δάσους, την συγκράτηση του νερού και την απώλεια του εδάφους με την διάβρωση. Έπειτα από πυρκαγιές μεγάλης καταστροφικότητας, η αυξημένη επιφανειακή απορροή κατά τη διάρκεια καταιγίδων ευνοεί την διάβρωση και της μικρές κατολισθήσεις, ειδικά σε θέσεις όπου οι ρίζες και άλλα οργανικά υλικά που συγκρατούν το χαλαρό έδαφος στις πλαγιές έχουν καταστραφεί. Οι μεγάλες πυρκαγιές προκαλούν μεγαλύτερους κινδύνους διάβρωσης έως ότου αρχίσει να επανέρχεται η φυτοκάλυψη και να συσσωρεύονται και πάλι οργανικά υπολείμματα στην επιφάνεια του εδάφους. Στις πλαγιές όπου η φυτοκάλυψη είναι ελάχιστη και μετά την πυρκαγιά έχουν συγκεντρωθεί φερτά υλικά, τότε το έδαφος μπορεί να διαβρωθεί ακόμη και χωρίς έντονες βροχές, εξαιτίας της δύναμης της βαρύτητας.



Δασικές πυρκαγιές:
Οι δασικές πυρκαγιές αποτελούν ένα φυσικό φαινόμενο με σημαντικό ρόλο για την ισορροπία και την αναγέννηση των Μεσογειακών οικοσυστημάτων. Τα οικοσυστήματα αυτά είναι σε μεγάλο βαθμό προσαρμοσμένα στη φωτιά, με αποτέλεσμα να έχουν συνήθως τη δυνατότητα να αναγεννηθούν άμεσα και αποτελεσματικά μετά από αυτή. Κατά μέσο όρο σε ένα Μεσογειακού τύπου δάσος εμφανίζεται μία πυρκαγιά από φυσικά αίτια κάθε 100-150 χρόνια. Όμως τα φυσικά αίτια ευθύνονται μόνο για το 5% των πυρκαγιών που ξεσπούν στην Ελλάδα. Το υπόλοιπο 95% οφείλεται στην ανθρώπινη δραστηριότητα και έχει σαν συνέπεια τη διατάραξη του φυσικού ρόλου των πυρκαγιών ή την εξάντληση της φυσικής ικανότητας των οικοσυστημάτων να ανταποκρίνονται στις προκλήσεις της μεταπυρικής αναγέννησης. Το αποτέλεσμα είναι πως οι πυρκαγιές αποτελούν πλέον την πιο σοβαρή απειλή των Ελληνικών Μεσογειακών δασών.


Το πρόβλημα των δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα:
Υπάρχουν πολλοί λόγοι που τα ελληνικά δάση είναι ευάλωτα στις πυρκαγιές -τα παρατεταμένα θερμά και ξηρά καλοκαίρια, οι ήπιοι χειμώνες (χαρακτηριστικοί του Μεσογειακού κλίματος), οι δυνατοί άνεμοι, το έντονο ανάγλυφο των δασικών εδαφών και η εύφλεκτη ξηροφυτική βλάστηση. Όταν σε αυτούς τους παράγοντες προστεθεί και η έντονη ανθρώπινη δραστηριότητα, η ελλιπής διαχείριση των εύφλεκτων αυτών δασών και η επικράτηση της αντίληψης ότι η προστασία από τις δασικές πυρκαγιές ταυτίζεται με την δασοπυρόσβεση, αυξάνεται ο αριθμός των πυρκαγιών όπως και οι δασικές εκτάσεις που αυτές καταστρέφουν. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι κατά τη δεκαετία του ΄90 ο μέσος όρος των καμένων εκτάσεων προσέγγισε τα 500.000 στρέμματα, ενώ μόνο κατά την διάρκεια του καλοκαιριού του 2007 το σύνολο των καμένων εκτάσεων ξεπέρασε τα 2,5 εκ. στρέμματα.


Ανθρωπογενή αίτια δασικών πυρκαγιών
Οι κυριότερες αιτίες των δασικών πυρκαγιών είναι:

  • Οι διάφορες γεωργικές δραστηριότητες και κυρίως η καύση ξερών χόρτων.
  • Η απόρριψη αναμμένων τσιγάρων ή το άναμμα φωτιάς στο δάσος.
  • Η απόρριψη σκουπιδιών στο δάσος.
  • Η καύση σκουπιδιών και η ύπαρξη ανεξέλεγκτων χωματερών.
  • Κακόβουλες ενέργειες (εμπρησμοί).
  • Διάφορες δραστηριότητες σε εξοχικές κατοικίες.
  • Ατυχήματα (τροχαία, βλάβες γεωργικών μηχανημάτων, κοκ)
Οι ανθρώπινες αυτές δραστηριότητες έχουν σαν αποτέλεσμα να εκδηλώνονται πυρκαγιές τόσο συχνά που οι αντοχές των οικοσυστημάτων εξαντλούνται. Επιπλέον, η αναγέννηση και η διατήρηση των οικολογικών αξιών των οικοσυστημάτων γίνεται ακόμη πιο δύσκολη από τη διάσπαση που προκαλούν οι υποδομές -κυρίως οι δρόμοι και οι οικισμοί.
Παράλληλα, η ραγδαία αστικοποίηση του πληθυσμού και η μείωση της μόνιμης παρουσίας στην ύπαιθρο, η αποδυνάμωση της πρωτογενούς παραγωγής στα δάση και τις περιοχές γύρω από αυτά και η γενικότερη υποχώρηση του κλάδου της δασοπονίας έχουν σαν αποτέλεσμα να μην γίνεται διαχείριση του δάσους τοπικά, να χάνονται οι ντόπιες πρακτικές και να αυξάνεται σημαντικά η βιομάζα, δηλαδή η κάθε είδους βλάστηση στο δάσος. Έτσι οι πρακτικές πρόληψης μειώνονται, η σφοδρότητα των πυρκαγιών αυξάνει και η έγκαιρη αντιμετώπισή τους γίνεται εξαιρετικά δύσκολη.

Πηγή 1

Πηγή 2

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Lord Kratos

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Lord Kratos
Ο Lord Kratos αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος . Έχει γράψει 13,690 μηνύματα.

O Lord Kratos έγραψε στις 12:10, 10-11-12:

#3
Η κατάσταση παγκοσμίως:
Η αποψίλωση είναι προϊόν αλληλεπίδρασης πολλών περιβαλλοντικών, κοινωνικών, οικονομικών, πολιτισμικών και πολιτικών δυνάμεων που λειτουργούν σε κάθε περιοχή. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η αποψίλωση είναι μια διαδικασία που εμπεριέχει έναν ανταγωνισμό μεταξύ διαφορετικών χρηστών γης για τους ανεπαρκείς πόρους, μια διαδικασία που ενισχύεται από αντιπαραγωγικές πολιτικές και ανίσχυρους θεσμούς. Η αποψίλωση δημιουργεί πλούτο σε ορισμένους, προκαλεί στερήσεις σε άλλους και σχεδόν πάντα επιφέρει σοβαρές συνέπειες για το περιβάλλον. Η αποψίλωση είναι ένας σημαντικός παράγοντας στην παγκόσμια υπερθέρμανση, αλλά η συμβολή της σε σχέση με άλλους παράγοντες δεν είναι ακριβώς γνωστή. Η πρωταρχική αιτία της υπερθέρμανσης είναι οι μεγάλες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στις βιομηχανικές περιοχές κυρίως από την καύση φυσικών καυσίμων. Θεωρείται ότι επιπλέον 2.000 εκατομμύρια τόνοι ή περίπου το 25 % των συνολικών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα είναι συνέπεια της αποψίλωσης και των πυρκαγιών στα δάση. Σε περιφερειακό επίπεδο, η αποψίλωση διαταράσσει καιρικά συστήματα, προκαλώντας θερμότερο και ξηρότερο καιρό. Βασισμένοι στις πιο πρόσφατες μετρήσεις για τα επίπεδα αποψίλωσης και θεωρώντας ότι το 75 % της απώλειας των δασών οφείλεται στην εξάπλωση της γεωργίας, εκτιμάται ότι τα επόμενα 25 χρόνια ο αγροτικός τομέας θα χρειαστεί επιπλέον 250 με 300 εκατομμύρια εκτάρια νέας γης για να εξυπηρετήσει τις απαιτήσεις της εμπορικής γεωργίας, τις επιδοτούμενης καλλιέργειες, την ανάπτυξη των βοσκοτόπων και της κτηνοτροφίας. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της αύξησης θα γίνει σε βάρος των τροπικών δασών. Ο αγροτικός τομέας πρέπει να αναζητήσει επιτρεπτές εναλλακτικές λύσεις.
Κάθε προσπάθεια καταπολέμησης της αποψίλωσης πρέπει να βασιστεί στην πλήρη κατανόηση των παραγόντων αποψίλωσης και των άμεσων και έμμεσων αιτιών της. Ενώ τα δάση θα συνεχίζουν να καταστρέφονται για δεκαετίες ακόμα, είναι πολύ σημαντικό η εκστρατεία κατά της αποψίλωσης να γίνει με τον πιο ορθολογικά δυνατό τρόπο, όπως της βελτιωμένης προστασίας και διαχείρισης των υπόλοιπων δασών, της ανάπτυξης βιώσιμων
κοινωνικο-οικονομικών προγραμμάτων, και την θέσπιση πολιτικών και θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Η αποψίλωση μπορεί να τεθεί υπό έλεγχο.

Η επίδραση της πληθυσμιακής αύξησης:

Η ραγδαία πληθυσμιακή αύξηση και απαίτηση για καλύτερους όρους διαβίωσης έχουν επιφέρει αύξηση στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της γης, η οποία με τη σειρά της έχει οδηγήσει σε ταχεία καταστροφή του τοπίου. Είναι προφανές ότι σε όλη την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, η ανθρωπότητα έχει ασκήσει μεγάλη πίεση πάνω στη γη, ξεκινώντας από τη χρήση της φωτιάς από τον προϊστορικό άνθρωπο στην Παλαιολιθική εποχή και το κάψιμο μεγάλων εκτάσεων δασικών περιοχών για λόγους εγκατάστασης και γεωργίας
. Η ανθρώπινη επίδραση πάνω στη γη συμπεριλαμβανομένης της καταστροφής της φυσικής βλάστησης, εξαιτίας της εγκατάστασης, αστικοποίησης, δημιουργίας δεξαμενών, εξόρυξης ορυκτών, γεωργίας και του τουρισμού έχει οδηγήσει σε μια σειρά προβλημάτων όπως: η παγκόσμια κλιματική αλλαγή, η ερημοποίηση, η έλλειψη τροφής, ο ανταγωνισμός για γη και χώρο, και το σημαντικότερο η μείωση της βιοποικιλότητας. Η εντατικοποίηση της γεωργίας τον 20ό αιώνα προκάλεσε αύξηση της πίεσης λόγω υπερβόσκησης, και καταστροφή της βλάστησης, που σημαίνει την έκθεση της επιφάνειας του εδάφους στον αέρα και τη βροχή. Η διάβρωση του εδάφους κατέστη ένα σημαντικό πρόβλημα στο βαθμό που προκαλεί την αφαίμαξη των τροφών, την πιθανότητα φυσικών καταστροφών κατά την διάρκεια περιόδων ισχυρών βροχοπτώσεων ή ακόμη ερημοποίηση. Η διατήρηση κατοικίδιων ζώων έχει πολλές αρνητικές συνέπειες ειδικά όταν τα ζώα είναι μη-γηγενή στην περιοχή εισαγωγής. Ανθρώπινες δραστηριότητες όπως η σκόπιμη καταστροφή της βλάστησης για την άντληση φυσικών πόρων ή την δημιουργία οικισμών έχουν προκαλέσει προβλήματα παγκοσμίως.
Η αποψίλωση οφείλεται στην απόφαση του ανθρώπου να επεκτείνει τις καλλιέργειες και τις αγροτικές εκμεταλλεύσεις προκειμένου να αντιμετωπίσει τις αυξανόμενες ανάγκες ενός ολοένα και μεγαλύτερου πληθυσμού. Η υποβάθμιση και απώλεια δασών που προήλθαν από την απρογραμμάτιστη εξάπλωση των δραστηριοτήτων του ανθρώπου μέσα στη δασική γη είναι πολύ δύσκολο να υπολογιστεί ποσοτικά. Η κρίση των παραδοσιακών γεωργικών πρακτικών καλλιέργειας και η εγκατάλειψη μεγάλων εκτάσεων, η εντατική εκμετάλλευση των υδάτινων πόρων και η συγκέντρωση των οικονομικών δραστηριοτήτων στις παράκτιες περιοχές, οι νέες αστικές περιοχές, ο εντατικός τουρισμός και η γεωργία ασκούν αρνητικές επιπτώσεις στις διεργασίες της ερημοποίησης. Η καταστροφή των δασών και η μετατροπή σε γεωργική παραγωγική γη για τον σταθερά αυξανόμενο πληθυσμό είναι ίσως η πιο σημαντική απειλή αποψίλωσης στις αναπτυσσόμενες χώρες. Ο εντεινόμενος ανταγωνισμός για εξασφάλιση τροφής και χώρου απειλεί με εξαφάνιση την εναπομένουσα και ευαίσθητη χλωρίδα και πανίδα των φτωχών περιοχών. Η εκμετάλλευση των δασικών πόρων του κόσμου ώστε να αντιμετωπιστούν οι βασικές ανάγκες του πληθυσμού για βασικά και δευτερεύοντα προϊόντα επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό την δασική υποβάθμιση και καταστροφή. Πιο σημαντικό όμως απ΄ όλα είναι, σε ορισμένες τροπικές χώρες, η εμπορία δασικής γης με σκοπό την εξασφάλιση ξένου συναλλάγματος.


Αποψίλωση και αλλαγή του κινδύνου διάβρωσης:

Η αποψίλωση σε λοφώδεις περιοχές συχνά μειώνει την ικανότητα διήθησης του νερού και συνεπώς προκαλεί μεγαλύτερη υδατική απορροή μετά τις βροχοπτώσεις, και πλημμύρες αιχμής. Κυρίως, συντελεί στην επιταχυνόμενη διάβρωση του εδάφους, στο σχηματισμό χαραδρών και ρεμάτων, στον κίνδυνο πλημμύρων, την συσσώρευση ιζημάτων σε φράγματα και συστήματα άρδευσης. Για παράδειγμα, η αποψίλωση στα Ιμαλάια συνδέθηκε με φαινόμενα διπλασιασμού του πλάτους των χειμάρρων από το 1990, κι ένα οικονομικό κόστος αποκατάστασης μεγαλύτερο του 1 δις δολάρια ΗΠΑ
. Η αναδάσωση των απογυμνωμένων λοφωδών περιοχών θα μπορούσε να ελαχιστοποιήσει τις απορροές αιχμής, να μειώσει τον κίνδυνο πλημμύρων, να προστατεύσει τα εδάφη και να εμποδίσει την συσσώρευση ιζημάτων σε φράγματα, και να περιορίσει τον σχηματισμό χαραδρών και κατολισθήσεων. Πρόσφατες μελέτες αναφέρουν έως 500 φορές μεγαλύτερη διάβρωσης σε γεωργική γη σε σύγκριση με δασική έκταση. Η παρουσία φυτικών υπολειμμάτων είναι άκρως σημαντική για την αύξηση της διήθησης του νερού στο έδαφος και την ελαχιστοποίηση των εδαφικών απωλειών εξαιτίας της επιφανειακής απορροής. Τα δάση γενικά αναμένεται να συγκρατήσουν περισσότερο νερό (το άθροισμα διαπνοής και εξάτμισης του νερού που συγκρατείται από την κώμη του φυτού) από ότι οι γεωργικές καλλιέργειες, το γρασίδι, ή η φυσική βλάστηση μικρού κύκλου ανάπτυξης. Αυτή η επίδραση μπορεί να οφείλεται στην μεγαλύτερη απώλεια νερού κατά την συγκράτηση από την κώμη, ειδικά αν το φυλλώμα των δέντρων είναι υγρό για ένα μακρά διάρκεια του έτους ή, στις ξηρότερες περιοχές, όπου το καλώς ανεπτυγμένο σύστημα ριζών, επιτρέπει την προσρόφηση νερού κατά τη διάρκεια παρατεταμένων ξηρών περιόδων.

Πηγή

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Βρείτε παρόμοια

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους