Το MyCat είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 146,984 εγγεγραμμένα μέλη και 714,454 μηνύματα σε 22,620 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το MyCat άλλα 473 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο MyCat.

Εγγραφή Βοήθεια

Οστεοαρθρίτιδα στη γάτα

yasmin1gr

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη yasmin1gr
H yasmin1gr αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει 2 γάτες (Δωσαμε πανω απο 2-300 φετος ζωη να χουμε έχουν περάσει από τα χέρια της) . Έχει γράψει 6,153 μηνύματα.

H yasmin1gr Δράστε καθημερινά Υπέρ των Ζώων έγραψε στις 10:33, 05-07-08:

#1
Η κλινική εικόνα και η θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας Η οστεοαρθρίτιδα (ΟΑ) ή εκφυλιστική αρθροπάθεια είναι χωρίς αμφιβολία η συχνότερη αρθροπάθεια του σκύλου. Πρόσφατες επιδημιολογικές μελέτες στις ΗΠΑ έδειξαν ότι το 20% των 44 εκατομμυρίων περίπου ενήλικων και υπερήλικων σκύλων πάσχει από ΟΑ. Παρά τις πολυάριθμες έρευνες, πολλά σημεία της παθογένειάς της εξακολουθούν να παραμένουν αδιευκρίνιστα.
Από κλινική άποψη, η ΟΑ χαρακτηρίζεται από προοδευτική εμφάνιση πόνου και δυσκαμψίας στην προσβλημένη άρθρωση με αποτέλεσμα την πρόκληση «ψυχρής» χωλότητας στην αρχή, που προοδευτικά γίνεται μόνιμη. Στα ζώα αυτά επιπλέον διαπιστώνεται μείωση του εύρους κάμψης – έκτασης της άρθρωσης κατά την υποβολή της σε παθητικές κινήσεις, διόγκωση και τελικά παραμόρφωση. Από παθολογανατομική άποψη, η ΟΑ χαρακτηρίζεται από βαθμιαία απώλεια του αρθρικού χόνδρου σε συνδυασμό με την σκλήρυνση του υποχονδρικού οστίτη ιστού, την ανάπτυξη οστεοφύτων στην περιφέρεια των αρθρικών επιφανειών και τη χρόνια υμενίτιδα.
Η ΟΑ διακρίνεται σε πρωτογενή ή ιδιοπαθή και δευτερογενή. Στην κλινική πράξη πολύ συχνότερα εμφανίζεται η δευτερογενής μορφή που οφείλεται σε κληρονομικές αρθροπάθειες (π.χ. δυσπλασία της άρθρωσης του ισχίου, δυσπλασία της άρθρωσης του αγκώνα, οστεοχονδρίτιδα) ή σε τραυματισμό των ανατομικών στοιχείων της άρθρωσης (π.χ. ενδοαρθρικά κατάγματα, ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου). Η πρωτογενής ΟΑ εμφανίζεται σε νεαρούς σκύλους ορισμένων φυλών όπως Dalmatian , Chow chow , Spaniels , Boxer , Golden retriever , Samoyed και πιθανόν να οφείλεται σε μεταβολική ανωμαλία του αρθρικού χόνδρου.
Στη γάτα η ΟΑ εμφανίζεται συχνότερα απʼ ότι πιστευόταν στο παρελθόν και συνήθως είναι πρωτογενής. Η δευτερογενής ΟΑ στο ζωικό αυτό είδος τις περισσότερες φορές οφείλεται σε επαναλαμβανόμενους τραυματισμούς των αρθρώσεων και σε κληρονομικές οστεοπάθειες και αρθροπάθειες όπως η βλεννοπολυσακχαρίδωση, η οστεοχονδροδυσπλασία της φυλής Scottish fold και η δυσπλασία της άρθρωσης του ισχίου. Επισημαίνεται ότι στη γάτα η ΟΑ συνήθως εκδηλώνεται με διαταραχές της συμπεριφοράς και σπανιότερα με χωλότητα.
Κύρια κλινικά χαρακτηριστικά της οστεοαρθρίτιδας
Πόνος
Την κλινική εικόνα της ΟΑ χαρακτηρίζει ο χρόνιος πόνος στον οποίο θα πρέπει να αποδοθούν η εμφάνιση χωλότητας και οι διαταραχές της συμπεριφοράς του ζώου. Ο πόνος μπορεί να οφείλεται στην περιοστίτιδα των σημείων εκείνων στα οποία παρατηρείται οστική αναδόμηση, στα υποχονδρικά μικροκατάγματα, στον ερεθισμό των αισθητικών απολήξεων του αρθρικού υμένα από τα οστεόφυτα, στον περιαρθρικό μυϊκό σπασμό, στην ισχαιμία του σπογγώδη οστίτη ιστού λόγω μείωσης της ενδοστικής πίεσης ή/και στην υμενίτιδα.
Ο αρθρικός πόνος περιορίζει την κινητική δραστηριότητα του ζώου με αποτέλεσμα την εγκατάσταση μυϊκής ατροφίας. Ο περιορισμός της μυϊκής υποστήριξης στην πάσχουσα άρθρωση αυξάνει τις μηχανικές φορτίσεις στον αρθρικό θύλακο, τους συνδέσμους και τον αρθρικό χόνδρο. Οι αλλοιώσεις του αρθρικού χόνδρου, τέλος, ευνοούν την απελευθέρωση διαφόρων μεταβιβαστών της φλεγμονής (π.χ. προσταγλανδίνες) που με τη σειρά τους προκαλούν πτώση του ουδού του πόνου και υπεραισθησία ή αλλοδυνία .
Οστεόφυτα
Τα χαρακτηριστικά οστεόφυτα της ΟΑ, αποτελούνται από κεντρικό οστέϊνο πυρήνα που συνδέεται με τον υποχονδρικό οστίτη ιστό και περιβάλλεται από υαλώδη και ινώδη χόνδρο και ο μηχανισμός σχηματισμού τους είναι πιθανότατα ανάλογος με εκείνο της ενδοχόνδριας οστεοποίησης.
Τα οστεόφυτα συνήθως σχηματίζονται στα σημεία πρόσφυσης του αρθρικού θύλακα στα οστά ή στα σημεία κατάφυσης των συνδέσμων και μόνο σπάνια μέσα στην αρθρική κοιλότητα Αυτά εμφανίζονται μέσα σε μερικές εβδομάδες ή μήνες από την έναρξη των εξεργασιών στον αρθρικό χόνδρο και στις ακτινογραφίες απεικονίζονται ως ακτινοσκιερές εστίες.
Χωρίς να είναι απόλυτα γνωστός ο μηχανισμός της πρόκλησης και ο ρόλος των οστεόφυτων στην ΟΑ, πιθανολογείται ότι συμβάλλουν στη σταθερότητα της άρθρωσης αυξάνοντας την επιφάνειά της. Τελευταία υποστηρίζεται ότι τα οστεόφυτα δημιουργούνται ύστερα από διέγερση των τασεοϋποδοχέων των περιαρθρικών μαλακών μορίων, προκειμένου να τους διατηρήσουν σε τάση ως αντιστάθμισμα του περιορισμού των διαστάσεων της αρθρικής κοιλότητας .
Διάγνωση
Οι πληροφορίες από το ιστορικό και η κλινική εικόνα είναι συνήθως επαρκή στοιχεία για τη διάγνωση της ΟΑ. Τα ακτινογραφήματα των αρθρώσεων και σπανιότερα η ανάλυση του αρθρικού υγρού επιβεβαιώνουν τη διάγνωση. Είναι σπάνιο να μη μπορεί να διαφοροποιηθεί η ΟΑ από λοιμώδη ή ανοσολογική αρθρίτιδα.
Για την απεικόνιση ελαφρού βαθμού οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων απαιτούνται καλής ποιότητας ακτινογραφήματα που προϋποθέτουν κατάλληλα στοιχεία έκθεσης προσαρμοσμένα για οστά και σωστή εμφάνιση. Στα ακτινογραφήματα είναι πιθανόν να απεικονισθεί συλλογή υγρού στην αρθρική κοιλότητα, ανάπτυξη οστεοφύτων στις παρυφές των αρθρικών επιφανειών και σκλήρυνση με λυτικές εστίες στον υποχονδρικό οστίτη ιστό.

Θεραπεία
Η ΟΑ είναι μια προϊούσα μη αναστρέψιμη νόσος που δεν θεραπεύεται αλλά ελέγχεται με τη συντηρητική θεραπεία. Στα περισσότερα ζώα με κλινικά συμπτώματα ΟΑ η θεραπεία είναι συντηρητική. Η επιλογή της χειρουργικής θεραπείας εξαρτάται από το ποια είναι η πάσχουσα άρθρωση και σε ποιο στάδιο της νόσου ευρίσκεται.
Α. Συντηρητική θεραπεία
Η συντηρητική θεραπεία της ΟΑ περιλαμβάνει τα ακόλουθα :
Α. Μείωση του σωματικού βάρους
Η μείωση του σωματικού βάρους μειώνει τις φορτίσεις στις πάσχουσες αρθρώσεις. Αν το σωματικό βάρος ενός ζώου είναι μεγαλύτερο από το 20% του ιδανικού βάρους της φυλής του, τότε θεωρείται παχύσαρκο. Σε πολλά παχύσαρκα ζώα με κλινικά συμπτώματα ΟΑ, παρατηρείται μείωση ή εξάλειψη των συμπτωμάτων, μόλις φθάσουν το ιδανικό σωματικό βάρος. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία ειδικών κλινικών σιτηρεσίων που με τη χορήγησή τους επιτυγχάνεται αρχικά η απώλεια βάρους και κατόπιν η διατήρηση του επιθυμητού σωματικού βάρους. .
Β. Ελεγχόμενη κινητική δραστηριότητα.
Η έντονη άσκηση είναι η συχνότερη αιτία εμφάνισης οξέων επεισοδίων πόνου σε ασθενείς με ΟΑ. Από την άλλη πλευρά, η έλλειψη κινητικής δραστηριότητας προκαλεί μυϊκή αδυναμία και δυσκαμψία στις αρθρώσεις, επιδεινώνοντας την κλινική εικόνα της ΟΑ.
Ο τύπος της απαιτούμενης κινητικής δραστηριότητας εξαρτάται από την βαρύτητα των κλινικών συμπτωμάτων, το στάδιο της νόσου και τις δυνατότητες του ιδιοκτήτη. Τα διάφορα επίπεδα άσκησης μπορεί να ταξινομηθούν ως ακολούθως:
  • Εφαρμογή προγράμματος παθητικών κινήσεων στις αρθρώσεις όταν το ζώο δεν μπορεί να περπατήσει ή το περπάτημα είναι επίπονο. Ο σκοπός είναι να διατηρηθεί η κινητικότητα και η ευκαμψία των αρθρώσεων μέχρι να υποχωρήσουν τα έντονα κλινικά συμπτώματα με τη χορήγηση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων. Το πρόγραμμα συνίσταται στην εκτέλεση με ήπιο τρόπο μεγάλου εύρους παθητικών κινήσεων κάμψης και έκτασης σε κάθε άρθρωση 10-15 φορές που επαναλαμβάνονται 3-4 φορές την ημέρα.
  • Η υδροθεραπεία και η κολύμβηση αποτελούν άριστους τρόπους κίνησης και ενδυνάμωσης των αρθρώσεων χωρίς να ασκούνται σε αυτές φορτίσεις από το βάρος του σώματος. Κατά την υδροθεραπεία οι φορτίσεις που ασκούνται στις αρθρώσεις είναι ανάλογες του βαθμού βύθισης του ζώου στο νερό ενώ κατά την κολύμβηση δεν ασκούνται φορτίσεις από το βάρος του σώματος.
  • Ελεγχόμενη κινητική δραστηριότητα περπατώντας με οδηγό σε επίπεδο ή επικλινές έδαφος ή ανέβασμα σκαλοπατιών.
  • Ελεγχόμενη κινητική δραστηριότητα επιτρέποντας στο ζώο να τρέχει μόνο του για προκαθορισμένα μικρά χρονικά διαστήματα που πρέπει να επαναλαμβάνονται αρκετές φορές την ημέρα.
Γ. Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ)
Τα ΜΣΑΦ λόγω της άριστης αναλγητικής και αντιφλεγμονώδους ιδιότητάς τους, είναι το κύριο τμήμα της θεραπείας της οστεοαρθρίτιδας. Ο βασικός τρόπος δράσης των περισσοτέρων ΜΣΑΦ είναι η αναστολή της δράσης του ενζύμου κυκλοοξυγενάση, που είναι απαραίτητο για τη μετατροπή του αραχιδονικού οξέος σε προσταγλανδίνες και θρομβοξάνες (μεταβιβαστές της φλεγμονής). Οι ουσίες αυτές, αφʼ ενός μεν μεσολαβούν στη διαδικασία εξέλιξης της φλεγμονής, αφʼ ετέρου δε ενισχύουν τη μετάδοση και την αντίληψη των ερεθισμάτων του πόνου στον νωτιαίο μυελό διαμέσου κεντρομόλων αισθητικών νευρώνων.
Νεότερα δεδομένα αποδεικνύουν την ύπαρξη δύο μορφών κυκλοοξυγενάσης, που είναι η κυκλοοξυγενάση –1 ( COX -1) και η κυκλοοξυγενάση –2 ( COX -2). H COX -1 είναι ένα ʽʼφυσιολογικό ʽʼ ένζυμο διότι είναι απαραίτητη για την ομοιοστασία του οργανισμού μεσολαβώντας στη σύνθεση των προσταγλανδινών που ευρίσκονται φυσιολογικά στο στομάχι, νεφρούς, ενδοθήλιο και αιμοπετάλια. Η COX -2 είναι η ʽʼπαθολογικήʼʼ κυκλοοξυγενάση , που παράγεται στα σημεία πού υφίσταται φλεγμονή και προάγει την γένεση ουσιών (μεταβιβαστές της φλεγμονής) πού ενισχύουν τη φλεγμονώδη αντίδραση. Το ιδανικό ΜΣΑΦ θα έπρεπε να αναστέλλει εκλεκτικά τη δράση της COX -2, με αποτέλεσμα την εξουδετέρωση της φλεγμονής και του πόνου, χωρίς όμως να αναστέλλει την δράση της COX -1 , που η έλλειψή της οποίας συνδυάζεται με παρενέργειες.
Πρέπει, επίσης , να σημειωθεί ότι τα ΜΣΑΦ δεν αναστέλλουν τη πρόοδο των εκφυλιστικών αλλοιώσεων στον αρθρικό χόνδρο.
Η συχνότερα παρενέργεια των ΜΣΑΦ είναι το γαστροδωδεκαδακτυλικό έλκος, που εκδηλώνεται με έμετο και διάρροια που συχνά είναι αιμορραγική. Άλλη συχνή παρενέργειες των ΜΣΑΦ είναι η νέκρωση των ουροφόρων σωληναρίων πού προκαλείται συνήθως σε ασθενείς με προϋπάρχουσα νεφροπάθεια ή σε ασθενείς με μειωμένο όγκο αίματος ή υπόταση. Η πιθανότητα εμφάνισης υποογκαιμίας λόγω έντονης άσκησης πρέπει να λαμβάνεται υπʼ όψιν όταν χορηγούνται ΜΣΑΦ σε κυνηγετικά σκυλιά πριν από το κυνήγι. Επίσης , πρέπει να δίδεται προσοχή όταν χορηγούνται ΜΣΑΦ κατά τη διάρκεια χειρουργικών επεμβάσεων και σε ασθενείς που βρίσκονται σε κατάσταση shock . Τέλος, τα ΜΣΑΦ είναι πιθανό να προκαλέσουν πηκτικές διαταραχές
Σε ηλικιωμένα ζώα ή σε ζώα με προϋπάρχουσες γαστρεντερολογικές παθήσεις συνιστάται η σύγχρονη χορήγηση μισοπροστόλης μαζί με τα ΜΣΑΦ. H μισοπροστόλη ( Cytotec tab 200 μ g – Searle / Vianex ) που είναι ένα συνθετικό ανάλογο της PGE 1 εμποδίζει την εμφάνιση γαστροδωδεκαδακτυλικών ελκών αυξάνοντας την έκκριση βλέννης και την αιμάτωση του γαστρεντερικού βλεννογόνου. Η δόση στο σκύλο είναι 3 μ g / Kg / ΣΒ από το στόμα κάθε 8 ώρες. Η μισοπροστόλη δεν προφυλάσσει από την εμφάνιση γαστροεντερικού έλκους λόγω χορήγησης γλυκοκορτικοστεροειδών και επίσης δεν είναι αποτελεσματική για τη θεραπεία ήδη υπαρχόντων ελκών.
Τα φάρμακα πού ανήκουν στη κατηγορία των ανταγωνιστών της ισταμίνης όπως η σιμετιδίνη ( Tagamet), η ρανιτιδίνη ( Zantac ) καί η φαμοτιδίνη ( Gasterogen ) καθώς επίσης και η σουκραλφάτη ( Dolicek ) έχουν αμφίβολα αποτελέσματα όσον αφορά την πρόληψη εμφάνισης γαστρικών ελκών λόγω χρήσεως ΜΣΑΦ. Η κύρια χρήση των φαρμάκων αυτών είναι η θεραπεία ήδη υπαρχόντων διαβρώσεων και ελκών του γαστροεντερικού σωλήνα λόγω χρήσης ΜΣΑΦ. Η δοσολογία για τα φάρμακα αυτά είναι:
  • Σιμετιδίνη 5 – 10 mg / Kg ΣΒ 3 – 4 φορές ημερησίως ενδοφλεβίως ή από το στόμα.
  • Ρανιτιδίνη 1 – 2 mg / Kg ΣΒ 2 φορές ημερησίως από το στόμα ή ενδοφλεβίως.
  • Φαμοτιδίνη 0,5 mg / Kg ΣΒ μία φορά ημερησίως από το στόμα ή ενδοφλεβίως.
  • Σουλκραλφάτη 1 gram 3 έως 4 φορές ημερησίως από το στόμα για ζώα βάρους μεγαλύτερου από 25 Kg και ½ gram για ζώα βάρους μικρότερου από 25 Kg .
Στο εμπόριο κυκλοφορούν πολλά σκευάσματα ΜΣΑΦ με διαφορετική δραστική ουσία το κάθε ένα. Συχνότερα χρησιμοποιούνται η καρπροφαίνη ( Rimadyl ), η μελοξικάμη ( Metacam ) , η τεποξαλίνη ( Zubrin ) και το τολφεναμικό οξύ ( Tolfedine ). Η καρπροφαίνη και η μελοξικάμη μπορούν να χορηγηθούν με σχετική ασφάλεια και στις γάτες.
Εάν η δραστικότητα ενός συγκεκριμένου ΜΣΑΦ δεν είναι ικανοποιητική ή μειώνεται με την πάροδο του χρόνου , θα πρέπει να αντικαθίσταται με ένα άλλο. Επίσης, εάν εκδηλωθούν παρενέργειες με ένα ΜΣΑΦ, θα πρέπει να δοκιμάζεται ένα άλλο.
Δ. Γλυκοκορτικοστεροειδή
Τα γλυκορτικοστεροειδή, λόγω της σημαντικής αντιφλεγμονώδους δράσης τους, χρησιμοποιούνται συχνά για την αντιμετώπιση της φλεγμονής και του πόνου πού συνοδεύουν την οστεοαρθρίτιδα.
Όταν χορηγούνται σε υψηλές δόσεις ή μακροχρόνια καταστέλλουν την αναδόμηση του αρθρικού χόνδρου μειώνοντας τη σύνθεση των κολλαγόνων ινών και των πρωτεογλυκανών.
Η χορήγηση γλυκοκορτικοστεροειδών συνίστανται για βραχυχρόνιο αντιμετώπιση ασθενών με έντονο πόνο. Χορηγείται πρεδνιζολόνη αρχικά σε δόση 1 mg / kg ΣΒ την ημέρα για 3 ημέρες και κατόπιν προοδευτικά μειώνεται μέχρι να σταματήσει η χορήγηση. Η μακροχρόνια θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας με γλυκοκορτικοστεροειδή και η ενδοαρθρική έγχυση γλυκοκορτικοστεροειδών αντενδείκνυνται. Επίσης, αντενδείκνυται η ταυτόχρονη χρήση κορτικοστεροειδών και ΜΣΑΦ λόγω της συνεργικής αντιπροσταγλανδικής τους δράσης.
Ε. Χονδροπροστατευτικές ουσίες
Ο ακριβής μηχανισμός δράσης των ουσιών αυτών διερευνάται. Πιστεύεται ότι προστατεύουν τον αρθρικό χόνδρο προάγοντας τη σύνθεση πρωτεογλυκανών και αναστέλλοντας τη παραγωγή καταβολικών ενζύμων. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν :
  1. Πολυθειική πεντοζάνη ( Cartrophen)
Είναι ημισυνθετική γλυκοζαμινογλυκάνη που παρασκευάζεται από ξύλο οξιάς και έχει δομή όμοια με την ηπαρίνη. Προάγει τη σύνθεση νέων μορίων γλυκοσαμινογλυκανών και αναστέλλει τη δράση των καταβολικών ενζύμων.
Χορηγείται υποδόρια σε δόση 3 mg / kg ΣΒ κάθε 4 ημέρες κάνοντας συνολικά 4 εγχύσεις. Συχνά, το κλινικό αποτέλεσμα της δράσης της παρατηρείται πολύ αργότερα μετά το τέλος της θεραπείας. Παρότι παλαιότερα προτεινόταν η ενδοαρθρική έγχυση, σπάνια εφαρμόζεται σήμερα διότι έχει αποδειχθεί ότι η υποδόρια χορήγηση έχει καλή δραστικότητα και συγχρόνως αποφεύγεται η πιθανότητα πρόκλησης σηπτικής αρθρίτιδας.
  1. Πολυθειικές γλυκοσαμιν o γλυκάνες ( Adequan)
Η κύρια γλυκοζαμινογλυκάνη που περιέχει είναι η θειική χονδροϊτίνη που προέρχεται από εκχύλισμα βόειας τραχείας και πνευμόνων. Διεγείρει τη σύνθεση νέων μορίων γλυκοσαμινογλυκανών και αναστέλλει τη δράση των καταβολικών ενζύμων. Χορηγείται ενδομυϊκά ή ενδοαρθρικά.
Ζ. Διαιτητικά συμπληρώματα ( nutraceuticals )
Στην κατηγορία αυτή κατατάσονται τα σκευάσματα που χορηγούνται από το στόμα και είναι :
  • Συνδυασμός γλυκοζαμίνης και θειικής χονδροϊτίνης ( Cosequin , Sinoquin ) Τα σκευάσματα αυτά ευνοούν την αναβολική διαδικασία στον αρθρικό χόνδρο και αναστέλλουν τη δράση των καταβολικών ενζύμων. Παρά το ότι υπάρχουν πολλές αναφορές που υποστηρίζουν την βελτίωση της κινητικότητας και τη μείωση του πόνου σε αρθρώσεις με ΟΑ, δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση για αυτή τη δράση.
Μερικές κλινικές δίαιτες περιέχουν αυτές τις ουσίες και η διατροφή με αυτές βοηθά στην θεραπεία της ΟΑ.
  • Omega – 3 λιπαρά οξέα . Έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά ότι τα omega -3 κυρίως λιπαρά οξέα έχουν άμεση ανασταλτική δράση στις καταβολικές εξεργασίες που λαμβάνουν χώρα στο αρθρικό χόνδρο, μειώνοντας την δραστικότητα της κυκλοοξυγενάσης και των κυτταροκινών . Οι κλινικές δίαιτες ( Hill ʼ s j / d ) που περιέχουν αυξημένη συγκέντρωση omega – 3 λιπαρών οξέων (όπως το εικοσιπεντανοϊκό οξύ EPA που προέρχεται από ψάρια) και μικρή αναλογία omega – 6 λιπαρών οξέων βοηθούν στην μείωση της έκκρισης προσταγλανδινών εντός της άρθρωσης και επομένως την κλινική βελτίωση των συμπτωμάτων της ΟΑ και τη μείωση της δόσης των ΜΣΑΦ.
  • Αντιοξειδωτικές ουσίες. Οι ουσίες αυτές , όπως ή βιταμίνη Ε και C μειώνουν το επίπεδο των ελευθέρων ριζών οξυγόνου μέσα στην άρθρωση. Υπάρχουν κτηνιατρικές δίαιτες ( Hill ʼ s j / d ) που περιέχουν αντιοξειδωτικές ουσίες.
B . Χειρουργική θεραπεία
Η χειρουργική επέμβαση σε μια άρθρωση που πάσχει από ΟΑ έχει σκοπό την βελτίωση της κινητικότητας και την εξάλειψη του πόνου. Οι χειρουργικές επεμβάσεις που εφαρμόζονται για την χειρουργική θεραπεία της ΟΑ είναι η τριπλή πυελική οστεοτομία, οι διάφορες εξωαρθρικές και ενδοαρθρικές τεχνικές για την αντιμετώπιση της ρήξης του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου, η νεαροποίηση του αρθρικού χόνδρου επί οστεοχονδρίτιδας, η ολική αρθροπλαστική της άρθρωσης του ισχίου η εκτομή της κεφαλής του μηριαίου και η αρθρόδεση.

Το αιθουσαίο σύνδρομο στο σκύλο και τη γάτα Στις κύριες λειτουργίες του αιθουσαίου συστήματος περιλαμβάνονται η διατήρηση της φυσιολογικής στάσης της κεφαλής και του σώματος, της ισορροπίας και του μυϊκού τόνου και ο συντονισμός των κινήσεων των οφθαλμικών μυών ώστε οι άξονες των οφθαλμών να διατηρούνται πάντα παράλληλοι...Περισσοτερα>>

Η δυσπλασία της άρθρωσης του αγκώνα Η δυσπλασία της άρθρωσης του αγκώνα είναι συχνή αιτία χωλότητας των προσθίων άκρων σε νεαρά αναπτυσσόμενα σκυλιά μεσαίων και μεγαλόσωμων φυλών. Προσβάλλονται κυρίως τα Labrador retrievers , τα Rottweilers , τα Golden retrievers , τα Bernese mountain dogs και τα G . shepherds . Σε ποσοστό 30-80% η παθολογική αυτή κατάσταση είναι αμφοτερόπλευρη....Περισσότερα >>
Οστεομυελίτιδα Η οστεομυελίτιδα οφείλεται σε μόλυνση του οστού και των συνοδών ανατομικών στοιχείων (μαλακοί ιστοί, περιόστεο, ενδόστεο) από βακτηρίδια ή μύκητες. Στην οξεία οστεομυελίτιδα, που εμφανίζεται σπάνια, οι ακτινογραφικές αλλοιώσεις απεικονίζονται 5 ως 10 ημέρες μετά τον ενοφθαλμισμό των μικροβίων στο οστό. Η χρόνια οστεομυελίτιδα εγκαθίσταται μετά από σηπτικές ορθοπεδικές χειρουργικές επεμβάσεις, μετά από διασπορά βακτηριδιακής μόλυνση των δοντιών σε οστό (περιοδοντική νόσος) ή μετά από διασπορά βακτηριδιακής μόλυνσης της βάσης των νυχιών (παρονυχία). Η οστεομυελίτιδα πρέπει να διαφοροποιείται από την πανοστε ΐτιδα, την υπερτροφική οστεοδυστροφία και τα νεοπλάσματα των οστών.Περισσότερα >>
Συριγγομυελία στη φυλή Cavalier King Charles Spaniel Σαν συριγγομυελία χαρακτηρίζεται η δημιουργία επιμήκων κοιλοτήτων γεμάτων με υγρό μέσα στο παρέγχυμα του νωτιαίου μυελού και σαν υδρομυελία η διάταση του κεντρικού σωλήνα του νωτιαίου μυελού λόγω συλλογής μεγάλης ποσότητας υγρού μέσα σε αυτόν. Όταν η συριγγομυελική κοιλότητα επικοινωνεί με τον κεντρικό σωλήνα, τότε αναφέρεται σαν συριγγοϋδρομυελία. Η διαφοροποίηση των τριών αυτών παθολογικών καταστάσεων δεν έχει κλινική σημασία και για αυτό κάθε μορφή κοιλότητας που αφορά το παρέγχυμα και/ή τον κεντρικό σωλήνα του νωτιαίου μυελού και περιέχει υγρό με σύσταση που μοιάζει με αυτή του εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ), θα αναφέρεται ως συριγγομυελία....Περισσότερα>>
Νεοπλάσματα της άνω και της κάτω γνάθου Η στοματική κοιλότητα είναι η τέταρτη κατά σειρά συχνότητας προσβολής από κακοήθη νεοπλάσματα σε σύγκριση με τις άλλες περιοχές του σώματος του σκύλου. Περισσότερα >>
Ανοσολογικές αρθρίτιδες Οι ανοσολογικές αρθρίτιδες ανήκουν στην κατηγορία των φλεγμονωδών , μη λοιμωδών αρθρίτιδων που ανάλογα με την έκταση των προκαλουμένων αλλοιώσεων στον αρθρικό χόνδρο ταξινομούνται σε ελκώδεις και μη ελκώδεις. Η φλεγμονή στην άρθρωση προκαλεί υμενίτιδα και αλλοιώσεις στον αρθρικό χόνδρο. Στις ελκώδεις ανοσολογικές αρθρίτιδες, αντίθετα με τις μη ελκώδεις παρατηρείται καταστροφή και απώλεια του αρθρικού χόνδρου. Στα ζώα συντροφιάς παρατηρούνται συχνότερα οι μη ελκώδεις ανοσολογικές αρθρίτιδες...Περισσότερα >>
Πηγή:https://www.vethospital.gr/kliniki%20...rthritidas.htm

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους